„Prowansalska potrawa I ryb różnych gatunków, gotowanych w wodzie lub białym wytrawnym winie. Najbardziej w owym czasie znana w Marsylii regionalna restauracja.
mów. Skręcam więc w pierwszą lepszą bramę, na klatkę schodową i do góry.
Drugie piętro. Okazałe drzwi. Wyglądają na dębowe. Stylowo rzeźbiona mosiężna klamka i takaż tabliczka. Na niej ryty ozdobnymi literami napis Mmc Caveaux. Nie mam wyboru. Energicznie naciskam dzwonek. Długa jak wieczność chwila, wreszcie skrzyp otwieranych drzwi. Pojawia się w nich młoda panienka w obszytym koronką fartuszku pokojówki i kusej sukience, obrzucając mnie zdziwionym spojrzeniem.
— Ja do madame Caveaux — rzucam pewnym głosem. — Mam bardzo ważną sprawę — i nie dając dziewczynie dojść do słowa, wpycham się bezczelnie do wnętrza, zatrzaskując za sobą drzwi.
Stoję w obszernym westybulu. Na podłodze stonowany w kolorze dywan, ściany pokryte makatami, na poczesnym miejscu akt kobiecy w złoconych ramach. Po obu stronach dwie ciemnoczerwone kotary, przesłaniające zapewne wejścia do innych pomieszczeń. W głębi krótki korytarzyk i wiodące w górę drewniane stopnie. Zstępuje po nich wysoka pani w czarnej sukni z widniejącym wokół szyi wianuszkiem pereł.“(2)